Vereidigter Dolmetscher und Übersetzer Uwe Groth M. A.

Neuer ॥ स्त्रीप्रशंसा ॥

|| striiprashamsaa || ॥ स्त्रीप्रशंसा ॥

|| striiprashamsaa ||

Ode an die Frauen

शम्भुस्वयम्भुहरयो हरिणेक्षणानां

येनाक्रियन्त सततं गृहकर्मदासाः ।

वाचामगोचरचरित्रविचित्रिताय

तस्मै नमो भगवते मकरध्वजाय ॥ १ ॥

shambhusvayambhuharayo harinekshanaanaam

yenaakriyanta satatam grhakarmadaasaah |

vaacaamagocaracaritravicitritaaya

tasmai namo bhagavate makaradhvajaaya || 1 ||

Ehre dem Liebesgott mit dem Seeungeheuer im Banner,

bei dessen dreisten Abenteuern es dir die Sprache verschlägt,

der Shiva, Brahma und Vishnu immer wieder

zu Hausdienern antilopenäugiger Frauen macht.

स्मितेन भावेन च लज्जया भिया

पराङ्मुखैरर्धकटाक्षवीक्षणैः ।

वचोभिरीर्ष्याकलहलेन लीलया

समस्तभावैः खलु बन्धनं स्त्रियः ॥ २ ॥

smitena bhaavena ca lajjayaa bhiyaa

paraangmukhairardhakataakshaviikshanaih |

vacobhirirshyaakalahalena liilayaa

samastabhaavaih khalu bandhanam striyah || 2 ||

Ihr Lächeln, ihre Gesten, verschämtes Erschrecken,

das Antlitz abgewandt, Seitenblicke aus halbgeschlossenen Augen,

wie sie erst mit einem Gefühlscocktail aus Tratsch, Eifersucht, Schmollen

und Neckereien des Weibes Fesselstrick dir drehen können.

भ्रूचातुर्यात् कुञ्चिताक्षाः कटाक्षाः

स्निग्धा वाचो लज्जितान्ताश्च हासाः ।

लीलामन्दं प्रस्थितं च स्थितं च

स्त्रीणामेतद्भूषणं चायुधं च ॥ ३ ॥

bhruucaaturyaat kuncitaakshaah kataakshaah

snigdhaa vaaco lajjitaantaashca haasaah |

liilaamandam prasthitam ca sthitam ca

strrinaametadbhuushanam caayudham ca || 3 ||

Vom Spiel der Brauen umflorter Augen Seitenblicke,

sanfte Rede, verschämt verstecktes Lachen,

gespielt träges Aufstehen und lässiger Stand

sind der Frauen Zier und Waffen.

क्वचित्सभ्रूभङ्गैः क्वचिदपि च लज्जापरिगतैः

क्वचिद्भीतित्रस्तैः क्वचिदपि च लीलाविलासितैः ।

कुमारीणामेतैर्मदनसुभगैर्नेत्रवलितैः

स्फुरन्नीलाब्जानां प्रकरपरिकीर्णा इव दिशः ॥ ४ ॥

kvacitsabhruubhangaih kvacidapi ca lajjaaparigataih

kvacidbhiititrastaih kvacidapi ca liilaavilaasitaih |

kumaariinaametairmadanasubhagairnetravalitaih

sphuranniilaabjaanaam prakaraparikiirnaa iva dishah || 4 ||

Ihretwegen, die mal die Brauen kräuseln, mal von Scham erfüllt sind,

die mal beben vor Furcht, mal ans Spiel sich verlieren,

dann wieder blinzeln vor Glück, betört wie Neuvermählte,

scheint mit Unmengen blauschimmernder Lotusse übersät die Welt.

वक्त्रं चन्द्रविकासिं पङ्कजपरीहासक्षमे लोचने

वर्णः स्वर्णमपाकरिष्णुरलिनीजिष्णुः कचानां चयः ।

वक्षोजाविभकुम्भविभ्रमहरौ गुर्वी नितम्बस्थली

वाचां हारि च मार्दवं युवतिषु स्वाभाविकं मण्डनम् ॥ ५ ॥

vaktram candravikaasim pankajapariihaasakshame locane

varnah svarnamapaakarishnuraliniijishnuh kacaanaam cayah |

vakshojaavibhakumbhavibhramaharau gurvii nitambasthalii

vaacaam haari ca maardavam yuvatishu svaabhaavikam mandanam || 5 ||

Ein im Mondschein erblühendes Antlitz, Lotusblütenheiterkeit im Blick,

eine Hautfarbe strahlender als Gold, Flechten von Haar, schwärzer als schwarze Bienen, ein Brüstepaar, das eines Elefanten Stirnwölbungen vergessen macht, schwellende Hüfthügel, hinreißender Liebreiz in der Stimme ist junger Frauen eingeborene Zierde.

स्मितं किञ्चिन्मुग्धं सरळतरळो दृष्टिविभवः

परिस्पन्दो वाचामभिनवविलासोक्तिसरसः ।

गातानामारम्भः किसलयितलीलापरिकरः

स्पृशन्त्यास्तारुण्यं किमिव हि न रम्यं मृगदृशः ॥ ६ ॥

smitam kimcinmugdham sarallatarallo drshtivibhavah

parispando vaacaamabhinavavilaasoktisarasah |

gaataanaamaarambhah kisalayitaliilaaparikarah

sprshantyaastaarunyam kimiva hi na ramyam mrgadrshah || 6 ||

Ein gleichsam verlegenes Lächeln, unschuldig unsteter Blick,

beschwingte Stimme im Redefluss aus immer neuen Anspielungen,

wenn sie schreiten mit der ganzen Anmut schwanker Schößlinge:

Wie sollten Antilopenäugige im Gefühl ihrer Jugend nicht liebenswert sein?

द्रष्टव्येषु किमुत्तमं मृगदृशः प्रेमप्रसन्नं मुखं

घ्रातव्येष्वपि किं तदास्यपवनं श्राव्येषु किं तद्वचः ।

किं स्वाद्येषु तदोष्ठपल्लवरसः स्पृश्येषु किं तद्वपु

र्ध्येयं किं नवयौवने सहृदयैः सर्वत्र तद्विभ्रमाः ॥ ७ ॥

drashtavyeshu kimuttamam mrgadrshah premaprasannam mukham

ghraatavyeshvapi kim tadaasyapavanam shraavyeshu kim tadvacah |

kim svaadyeshu tadoshthapallavarasah sprshyeshu kim tadvapu

rdhyeyam kim navayauvane sahrdayaih sarvatra tadvibhramaah || 7 ||

Was sähe ich lieber als das reizende Angesicht der Antilopenäugigen?

Was duftet lieblicher als ihr Atemlufthauch? Was klänge schöner mir als ihre Stimme?

Was kostete ich lieber als ihren Lippenblütensaft? Was ertastete ich freudiger als ihren Körper? Woran denk bei jeder Gelegenheit ich lieber als an Frauen und ihre Launen?

एताश्चलद्वलयसंहतिमेखलोत्थ

झङ्कारनूपुरपराजितराजहंस्यः ।

कुर्वन्ति कस्य न मनो विवशं तरुण्यो

वित्रस्तमुग्धहरिणीसदृशैः कटाक्षैः ॥ ८ ॥

etaashcaladvalayasamhatimekhalottha

jhankaaranuupuraparaajitaraajahamsyah |

kurvanti kasya na mano vivasham tarunyo

vitrastamugdhahariniisadrshaih kataakshaih || 8 ||

Wenn der jeden Kranichgesang besiegende Klang ertönt,

sobald Armbänder, Silbergürtel, Fesselreifen aneinanderschlagen -

wes Herz eroberten Jungfrauen dann nicht mit ihren Seitenblicken,

wie aufgeschreckte, furchtsame Gazellen sie haben?

कुङ्कुमपङ्ककलङ्कितदेहा गौरपयोधरकम्पितहारा ।

नूपुरहंसरणत्पदपद्मा कं न वशीकुरुते भुवि रामा ॥ ९ ॥

kunkumapankakalankitadehaa gaurapayodharakampitahaaraa |

nuupurahamsaranatpadapadmaa kam na vashiikurute bhuvi raamaa || 9 ||

Den Leib mit Safranpaste gesalbt, mit Halsketten bebend auf schweren Brüsten,

die Fußlotusse klingend vom Schwanengesang ihrer Fesselreifen -

wen in aller Welt würden diese Liebreizenden nicht versklaven?

नूनं हि ते कविवरा विपरीतवाचो

ये नित्यमाहुरबला इति कामिनीस्ताः ।

याभिर्विलोलतरतारकदृष्टिपातैः

शक्रादयोऽपि विजितास्त्वबलाः कथं ताः ॥ १० ॥

nuunam hi te kavivaraa vipariitavaaco

ye nityamaahurabalaa iti kaaminiistaah |

yaabhirvilolatarataarakadrshtipaataih

shakraadayo*pi vijitaastvabalaah katham taah || 10 ||

Nun haben jene Dichterfürsten wohl falsch geurteilt,

als sie sagten, Frauen seien schwach.

Wie sollten Schwache wie sie denn Indra und andere Götter

mit spielerischen Blicken aus Sternenaugen besiegen?

नूनमाज्ञाकरस्तस्याः सुभ्रुवो मकरध्वजः ।

यतस्तन्नेत्रसंचारसूचितेषु प्रवर्तते ॥ ११ ॥

nuunamaajnaakarastasyaah subhruvo makaradhvajah |

yatastannetrasamcaarasuuciteshu pravartate || 11 ||

Auch der mit dem Seeungeheuer im Banner ist nur ein Lakai derer mit schönen

Brauen, wenn unterjocht er sich dreht, wohin ein Augenwink ihn weist.

केशाः संयमिनः श्रुतेरपि परं पारं गते लोचने

अन्तर्वक्त्रमपि स्वभावशुचिभिः कीर्णं द्विजानां गणैः ।

मुक्तानां सतताधिवासरुचिरौ वक्षोजकुम्भाविमा

वित्थं तन्वि वपुः प्रशान्तमपि ते रागं करोत्येव नः ॥ १२ ॥

keshaah samyaminah shruterapi param paaram gate locane

antarvaktramapi svabhaavashucibhih kiirnam dvijaanaam ganaih |

muktaanaam satataadhivaasarucirau vakshojakumbhaavimaa

vittham tanvi vapuh prashaantamapi te raagam karotyeva nah || 12 ||

Die Haare gebunden, Augen, die bis zur Ohrmuschel reichen,

das Mundinnere gefüllt mit zwei Reihen natürlich weißer Zähne,

die beiden, da von Perlenketten stets belagert, schimmernden Kugelbrüste -

selbst ruhend macht so ein feiner Körper uns doch Lust.

मुग्धे धानुष्कता केयमपूर्वा त्वयि दृश्यते ।

यया विध्यसि चेतांसि गुणैरेव न सायकैः ॥ १३ ॥

mugdhe dhaanushkataa keyamapuurvaa tvayi drshyate |

yayaa vidhyasi cetaamsi gunaireva na saayakaih || 13 ||

Bezauberndes Mädchen, woher hast du diese neuartige Kunst des Bogenschießens,

bei der du die Herzen nur an der Sehne, nicht an den Pfeilen spielend durchbohrst?

सति प्रदीपे सत्यग्नौ सत्सु तारारवीन्दुषु ।

विना मे मृगशाबाक्ष्या तमोभूतमिदं जगत् ॥ १४ ॥

sati pradiipe satyagnau satsu taaraaraviindushu |

vinaa me mrgashaabaakshyaa tamobhuutamidam jagat || 14 ||

Sei sie auch hell beleuchtet, beschienen von Feuer, Sonne, Mond und Sternen –

ohne meine Rehkitzäugige ist diese Welt mir finster geworden.

उद्वृत्तः स्तनभार एव तरळे नेत्रे चले भ्रूलते

रागाधिष्ठितमोष्ठपल्लवमिदं कुर्वन्तु नाम व्यथाम् ।

सौभाग्याक्षरपङ्क्तिकेव लिखिता पुष्पायुधेन स्वयं

मध्यस्थस्याऽपि करोति तापनधिकं रोमावळिः केन सा ॥ १५ ॥

udvrttah stanabhaara eva taralle netre cale bhruulate

raagaadhishthitamoshthapallavamidam kurvantu naama vyathaam |

saubhaagyaaksharapanktikeva likhitaa pushpaayudhena svayam

madhyasthasyaa*pi karoti taapanadhikam romaavallih kena saa || 15 ||

Als ob schwellender Brüste Last, ein feuchtes Augenpaar unter Brauenranken,

diese lustverheißenden Lippenknospen nicht schon Herzrasen genug anrichten,

warum dann macht jenes wie vom Liebesgott selbst schon eingeritzte glückliche Omen einer ihres Bauches Mitte entwachsenden Haarlinie uns noch zusätzlich heiß?

मुखेन चन्द्रकान्तेन महानीलैः शिरोरुहैः ।

कराभ्यां पद्मरागाभ्यां रेजे रत्नमयीव सा ॥ १६ ॥

mukhena candrakaantena mahaaniilaih shiroruhaih |

karaabhyaam padmaraagaabhyaam reje ratnamayiiva saa || 16 ||

Mit ihrem wie der Mondstein so liebreizenden Antlitz, ihrem saphirblauschwarzen Haar, ihren rubinrot feurigen Händen ist wahrlich wie aus Edelsteinen sie geformt.

गुरुणा स्तनभारेण मुखचन्द्रेण भास्वता ।

शनैश्चराभ्यां पादाभ्यां रेजे ग्रहमयीव सा ॥ १७ ॥

gurunaa stanabhaarena mukhacandrena bhaasvataa |

shanaishcaraabhyaam paadaabhyaam reje grahamayiiva saa || 17 ||

Mit ihrer wie Jupiter so schweren Brüste Last, ihrem Mondantlitz, ihrem Sonnenglanz,

ihren langsam wie Saturn dahinschreitenden Beinen ist wahrlich wie aus Himmelskörpern sie geformt.

तस्याः स्तनौ यदि घनौ जघनं च हारि

वक्त्रं च चारु तव चित्त किमाकुलत्वम् ।

पुण्यं कुरुष्व यदि तेषु तवास्ति वाञ्छा

पुण्यैर्विना न हि भवन्ति समीहितार्थाः ॥ १८ ॥

tasyaah stanau yadi ghanau jaghanam ca haari

vaktram ca caaru tava citta kimaakulatvam |

punyam kurushva yadi teshu tavaasti vaanchaa

punyairvinaa na hi bhavanti samiihitaarthaah || 18 ||

Ihre festen Brüste, die strammen Schenkel und

der reizende Mund haben dich tief erschüttert?

Dann mach was Verdienstvolles, wenn du sie also begehrst,

denn ohne Verdienste kommst nimmer du ans Ziel deiner Träume.

इमे तारुण्यश्रीनवपरिमळाः प्रौढसुरत

प्रतापप्रारम्भाः स्मरविजयदानप्रतिभुवः ।

चिरं चेतश्चोरा अभिनवविकारैकगुरवो

विलासव्यापाराः किमपि विजयन्ते मृगदृशाम् ॥ १९ ॥

ime taarunyashriinavaparimalaah praudhasurata

prataapapraarambhaah smaravijayadaanapratibhuvah |

ciram cetashcoraa abhinavavikaaraikaguravo

vilaasavyaapaaraah kimapi vijayante mrgadrshaam || 19 ||

In jugendlicher Schönheit neu sich paarende, eines reifen Liebesaktes

Glut entfachende, in der Liebe Siege und Trophäen gewohnte

Herzensdiebe seit je, bei ein und demselben Lehrer stets Wandelbare,

zum Liebesspiel Berufene: Wer besiegte darin die Gazellenäugige?

प्रणयमधुराः प्रेमोद्गारा रसाश्रयतां गताः

फणितिमृदुला मुग्धप्रायाः प्रकाशितसम्मदाः ।

प्रकृतिसुभगा विस्रम्भार्द्राः स्मरोदयदायिनो

रहसि किमपि स्वैरालापा हरन्ति मृगीदृशाम् ॥ २० ॥

pranayamadhuraah premodgaaraa rasaashrayataam gataah

phanitimrdulaa mugdhapraayaah prakaashitasammadaah |

prakrtisubhagaa visrambhaardraah smarodayadaayino

rahasi kimapi svairaalaapaa haranti mrgiidrshaam || 20 ||

Zutraulich Süße, Liebe Vergießende, in Leidenschaft Zuflucht Findende,

behendes Schlänglein, Dummerchen zuerst, offenbar Ausgelassene,

von Natur aus liebreizend, feucht vor Hingabe, steigende Liebeslust schenkende,

beim Liebesakt freimütig Plappernde: Wer von ihnen siegte über die Gazellenartige?

॥ सम्भोगवर्णनम् ॥

|| sambhogavarnanam ||

Illustrationen zum Liebesakt

विश्रम्य विश्रम्य वने द्रुमाणां छायासु तन्वी विचचार काचित् ।

स्तनोत्तरीयेण करोद्धृतेन निवारयन्ती शशिनो मयूखान् ॥ २१ ॥

vishramya vishramya vane drumaanaam chaayaasu tanvii vicacaara kaacit |

stanottariiyena karoddhrtena nivaarayanti shashino mayuukhaan || 21 ||

So schritt eine Jungfrau, hier und da verweilend, im Wald unter schattigen Bäumen, mit einer Hand, um der Strahlen des Mondes zu wehren, den Brustschleier hebend einher.

अदर्शने दर्शनमात्रकामा दृष्ट्वा परिष्वङ्गरसैकलोला ।

आलिङ्गितायां पुनरायताक्ष्यामाशास्महे विग्रहयोरभेदम् ॥ २२ ॥

adarshane darshanamaatrakaamaa drshtvaa parishvangarasaikalolaa |

aalingitaayaam punaraayataakshyaamaashaasmahe vigrahayorabhedam || 22 ||

Solange wir sie nicht sehen, sehnen wir uns nur nach ihrem Anblick. Sobald wir sie sehen, lechzen wir nach inniger Umarmung. Mit der Umschlungenen, die Augen wieder und wieder Weitenden flehen wir gemeinsam, dass unser beider Einheit nie mehr getrennt werde.

मालती शिरसि जृम्भणोन्मुखी चन्दनं वपुषि कुङ्कुमाविलम् ।

वक्षसि प्रियतमा मदालसा स्वर्ग एषु परिशिष्ट आगमः ॥ २३ ॥

maalatii shirasi jrmbhanonmukhii candanam vapushi kunkumaavilam |

vakshasi priyatamaa madaalasaa svarga eshu parishishta aagamah || 23 ||

Eine vom Liebesspiel matte, aus sich weitenden Augen aufschauende, den Jasminblütenkranz leicht verrutscht auf dem Haupt tragende Liebste, den Leib mit Sandelpaste und Safran verschmiert vor der Brust: In Momenten wie diesen ist, was an Himmel uns blieb, ganz nah.

प्राङ्मामेति मनागनागतरसं जाताभिलाषं ततः

सव्रीडं तदंनु श्लथीकृततनु प्रत्यस्तधैर्यं पुनः ।

प्रेमार्द्रं स्पृहणीय निर्भर रहः क्रीडा प्रगल्भं ततो

निःशङ्काङ्गविकर्षणाधिकसुखं रम्यं कुलस्त्रीरतम् ॥ २४ ॥

praangmaameti manaaganaagatarasam jaataabhilaasham tatah

savriidam tadamnu shlathiikrtatanu pratyastadhairyam punah |

premaardram sprhaniiya nirbhara rahah kriidaa pragalbham tato

nishshamkaangavikarshanaadhikasukham ramyam kulastriiratam || 24 ||

Fast ein wenig unlustig tritt sie vor mich hin, doch wie der Wunsch in ihr entsteht

hat unendlich beschämt sie den geschmeidigen Leib hinstreckend wieder gefestigt,

will feucht vor Begierde berührt sein zum heftigen Liebesakt und im Liebesspiel dann sich erkühnend furchtlos die Glieder öffnend edler Weiber höchste Lust auskosten.

उरसि निपतितानां स्रस्तधम्मिल्लकानां

मुकुलितनयनानां किंचिदुन्मीलितानाम् ।

उपरि सुरतखेदस्विन्नगण्डस्थलानां

अधरमधु वधूनां भाग्यवन्तः पिबन्ति ॥ २५ ॥

urasi nipatitaanaam srastadhammillakaanaam

mukulitanayanaanaam kimcidunmiilitaanaam |

upari suratakhedasvinnagandasthalaanaam

adharamadhu vadhuunaam bhaagyavantah pibanti || 25 ||

Deren kunstvoll geflochtnes Haar aufgelöst an den Brüsten herabfließt,

deren Augen eben noch knospig verschlossen leicht nun sich öffnen,

denen nach hitzigem Liebesakt Schweiß die Schläfen herunterrinnt:

Dieser Frauen Blütenhonig schlürfen Glückselige.

आमीलितनयनानां यः सुरतरसोऽनु संविदं भाति ।

मिथुनैर्मिथोऽवधारितमवितथमिदमेव कामनिर्वहणम् ॥ २६ ॥

aamiilitanayanaanaam yah surataraso*nu samvidam bhaati |

mithunairmitho*vadhaaritamavitathamidameva kaamanirvahanam || 26 ||

Wem nach dem Liebessaft von Frauen mit aufbrechenden Augenblüten der Sinn aufgeht

für in Liebesakten miteinander nicht sinnlos Offenbartes weiß: Das ist der Liebe Vollendung.

इदमनुचितमक्रमश्च पुंसां

यदिह जरास्वपि मान्मथा विकाराः ।

तदपि च न कृतं नितम्बिनीनां

स्तनपतनावधि जीवितं रतं वा ॥ २७ ॥

idamanucitamakramashca pumsaam

yadiha jaraasvapi maanmathaa vikaaraah |

tadapi ca na krtam nitambiniinaam

stanapatanaavadhi jiivitam ratam vaa || 27 ||

Was hier als ungerufenes und irritierendes, die Zeugungskraft

betreffendes Leiden bei Männern ab einem gewissen Alter auftreten kann,

kennen jene mit den geschwungenen Hüften nicht.

Über beide welken Brüste hinaus leben sie mit Hochgenuss.

राजंस्तृष्णाम्बुराशेर्नहि जगति गतः कश्चिदेवावसानं

कोवार्थोऽर्थैः प्रभूतैः स्ववपुषि गलिते यौवने सानुरागे ।

गच्छामः सद्म यावद्विकसितनयनेन्दीवरालोकिनीना

माक्रम्याक्रम्य रूपं झडिति न जरया लुप्यते प्रेयसीनाम् ॥ २८ ॥

raajamstrshnaamburaashernahi jagati gatah kashcidevaavasaanam

kovaartho*rthaih prabhuutaih svavapushi galite yauvane saanuraage |

gacchaamah sadma yaavadvikasitanayanendiivaraalokiniinaa

maakramyaakramya ruupam jhaditi na jarayaa lupyate preyasiinaam || 28 ||

Keiner, o König, ist in einer Welt des Sehnsuchtmeeres je zu Hause angekommen.

Hätten angehäufte Güter noch Sinn, wenn der eigene Leib verliebte Jugend entließ?

Lasst uns also in unsere Häuser eilen, solange ihre Bewohnerinnen uns aus blauen Lotusaugen anstrahlen und stetig nahendes Alter die Schönheit unserer Geliebten noch nicht gebrochen hat!

रागस्यागारमेकं नरकशतमहादुःखसंप्राप्तिहेतु

र्मोहस्योत्पत्तिबीजं जलधरपटलं ज्ञानताराधिपस्य ।

कन्दर्पस्यैकमित्रं प्रकटितविविधस्पष्टदोषप्रबन्धं

लोकेऽस्मिन्न ह्यनर्थव्रजकुलभवनं यौवनादन्यदस्ति ॥ २९ ॥

raagasyaagaaramekam narakashatamahaaduhkhasampraaptihetu

rmohasyotpattibiijam jaladharapatalam jnaanataaraadhipasya |

kandarpasyaikamitram prakatitavividhaspashtadoshaprabandham

loke*sminna hyanarthavrajakulabhavanam yauvanaadanyadasti || 29 ||

Der Leidenschaft einziger Hort, Grund uns hundert Höllenqualen aufzuhalsen,

Samen, aus dem die Blödheit sprießt, das Wolkenmassiv vor dem Sternenhüter der Klugheit, des Liebesgottes bester Freund, die Fessel manch offen gezeigter Makel: Der ganze wertlose Haufen hat in der Welt kein anderes Hauptquartier als die Jugend,

शृङ्गारद्रुमनीरदे प्रसृमरक्रीडारसस्रोतसि

प्रद्युम्न प्रियबान्धवे चतुरवाङ्मुक्ताफलोदन्वति ।

तन्वीनेत्रचकोर पार्वणविधौ सौभाग्यलक्ष्मीनिधौ

धन्यः कोऽपि न विक्रियां कलयते प्राप्ते नवे यौवने ॥ ३० ॥

shrngaaradrumaniirade prasrmarakriidaarasasrotasi

pradyumna priyabaandhave caturavaangmuktaaphalodanvati |

tanviinetracakora paarvanavidhau saubhaagyalakshmiinidhau

dhanyah ko*pi na vikriyaam kalayate praapte nave yauvane || 30 ||

diesen Fleischeslustbaumwässerer, mitreißenden Liebesluststrom,

des Liebesgottes Busenfreund, beredsam auf dem Kampferkirschenmeer,

dass die Buhlin sich an des Vollmondes Strahlen erquicke, des Glückes und der Schönheit Hort: Welcher gute Mann litte, wenn die zweite Jugend ihn ereilt, keinen Schaden?

संसारेऽस्मिन्नसारे कुनृपतिभवनद्वारसेवाकलङ्क

व्यासङ्गव्यस्तधैर्यं कथममलधियो मानसं सन्निदध्युः ।

यद्येताः प्रोद्यदिन्दुद्युतिनिचयभृतो न स्युरम्भोजनेत्राः

प्रेङ्खत्काञ्चीकलापाःस्तनभरविनमन्मध्यभाजस्तरुण्यः ॥ ३१ ॥

samsaare*sminnasaare kunrpatibhavanadvaarasevaakalanka

vyaasangavyastadhairyam kathamamaladhiyo maanasam sannidadhyuh |

yadyetaah prodyadindudyutinicayabhrto na syurambhojanetraah

prenkhatkaanciikalaapaahstanabharavinamanmadhyabhaajastarunyah || 31 ||

Wer steuert den Geist eines klar Denkenden im wertlosen Weltzirkus hier so, dass er abhängig und gefügig für den Türsteherdienst vor dem Haus eines feigen Königs wird?

Wenn das nicht diese des aufgehenden Mondes Strahlenbündel tragenden lotusäugigen, mit Glöckchengürteln umwundenen, unter ihrer Brüste Doppellast gebeugten jungen Schönheiten mit dem Hüftschwung sind!

सिद्धाध्यासितकन्दरे हरवृषस्कन्धावरुग्णद्रुमे

गङ्गाधौतशिलातले हिमवतः सानौ स्थिते श्रेयसि ।

कः कुर्वीत शिरः प्रणाममलिनं ग्लानं मनसी जनो

यद्वित्रस्तकुरङ्गशाबनयना न स्युः स्मरास्त्रं स्त्रियः ॥ ३२ ॥

siddhaadhyaasitakandare haravrshaskandhaavarugnadrume

gangaadhautashilaatale himavatah saanau sthite shreyasi |

kah kurviita shirah pranaamamalinam glaanam manasii jano

yadvitrastakurangashaabanayanaa na syuh smaraastram striyah || 32 ||

Welcher vernünftige Mensch schlüge den Schädel sich blutig mit Verbeugungen bis zur Erschöpfung, wenn er glücklich versunken vor seiner Höhle am Hange des Himalaya auf einem von Shivas Stier ausgerissenen Baumstamm, auf einem vom Ganges umspülten Fels sitzend in Wonne verharren könnte, wären da nicht jene Frauen mit Augen wie aufgeschreckte Gazellenkitze als Waffe der Wollust!

संसार तव पर्यन्तपदवी न दवीयसी ।

अन्तरा दुस्तरा न स्युर्यदि ते मदिरेक्षणाः ॥ ३३ ॥

samsaara tava paryantapadavii na daviiyasii |

antaraa dustaraa na syuryadi te madirekshanaah || 33 ||

O Lebenskreislauf! Der Weg an dein Ende wäre nicht so weit, und unterwegs wäre es nicht so kompliziert, wären da nicht deine Geschöpfe mit ihren betörenden Augen!

पक्षद्वयनिरूपणम्

pakshadvayaniruupanam

Die Untersuchung beider Seiten

दिश वनहरिणेभ्यो वंशकाण्डच्छवीनां

कबलमुपलकोटिच्छिन्नमूलं कुशानाम् ।

शकयुवतिकपोला पाण्डु ताम्बूलवल्ली

दलमरुणनखाग्रैः पाटितं वा वधूभ्यः ॥ ३४ ॥

disha vanaharinebhyo vamshakaandacchaviinaam

kabalamupalakoticchinnamuulam kushaanaam |

shakayuvatikapolaa paandu taambuulavallii

dalamarunanakhaagraih paatitam vaa vadhuubhyah || 34 ||

Reiche den Waldantilopen die mit einer Steinsplitterklinge

abgeschnittene Wurzel von Kushagräsern saftig wie Bambusschößlinge,

oder den Frauen ein von roten Fingernagelspitzen gepflücktes Blatt

der Betelranke flaumig wie die Wange eines Skythenmädchens!

असाराः सन्त्वेते विरतिविरसा वाथ विषया

जुगुप्स्यन्तां यद्वा तनु सकलदोषास्पदमिति ।

तथाऽप्येतद्भूमौ न हि परहितात्पुण्यमधिकं

न चास्मिन् संसारे कुवलयदृशो रम्यमपरम् ॥ ३५ ॥

asaaraah santvete virativirasaa vaatha vishayaa

jugupsyantaam yadvaa tanu sakaladoshaaspadamiti |

tathaa*pyetadbhuumau na hi parahitaatpunyamadhikam

na caasmin samsaare kuvalayadrsho ramyamaparam || 35 ||

Wie deprimierend können diese wertlosen, faden Sinnobjekte sein,

oder der dünne Leib der Verachteten als Ort aller Fäulnis!

So ist auf Erden auch nichts besser als das Verdienst nach eines anderen Heil,

und in diesem Leben nichts schöner als der Liebreiz derer mit Augen wie der blaue Nachtlotus.

मात्सर्यमुत्सार्य विचार्य कार्यम्

आर्याः समर्यादमिदं वदन्तु ।

सेव्या नितम्बाः किमु भूधराणां

उत स्मरस्मेरविलासिनीनाम् ॥ ३६ ॥

maatsaryamutsaarya vicaarya kaaryam

aaryaah samaryaadamidam vadantu |

sevyaa nitambaah kimu bhuudharaanaam

uta smarasmeravilaasiniinaam || 36 ||

Aller Vorlieben sich entledigend sollen Edelleute

diese eine Sache genau überlegen und sagen:

Verschwendet man sich an das Kurvenwunder der Bergwelt

oder einer lustig scherzenden Damenwelt?

संसारे स्वप्नसारे परिणतितरले द्वे गति पण्डितानां

तत्त्वज्ञानामृतौघप्लवललितधियां यातु कालः कथंचित् ।

नोचेन्मुग्धाङ्गनानां स्तनजघनघनाभोगसम्भोगिनीनां

स्थूलोपस्थस्थलीषु स्थगितकरतलस्पर्शलीलोद्यमानाम् ॥ ३७ ॥

samsaare svapnasaare parinatitarale dve gati panditaanaam

tattvajnaanaamrtaughaplavalalitadhiyaam yaatu kaalah kathamcit |

nocenmugdhaanganaanaam stanajaghanaghanaabhogasambhoginiinaam

sthuulopasthasthaliishu sthagitakaratalasparshaliilodyamaanaam || 37 ||

In dieser Traumwelt schillernder Neigungen haben weise Männer zwei Wege:

Ihr bißchen Zeit läuft ab als einer jener Denker, die in Lebenswasserfluten der Welterkenntnis herumplanschen,

oder aber als einer jener Genießer des Aufpralls draller Hüften und Brüste betörender Schönheiten, die sich unter ihre festen Venushügel umschließenden, kraulenden Handflächen aufbäumen.

आवासः क्रियतां गाङ्गे पापहारिणि वारिणि ।

स्तनद्वये तरुण्या वा मनोहारिणि हारिणि ॥ ३८ ॥

aavaasah kriyataam gaange paapahaarini vaarini |

stanadvaye tarunyaa vaa manohaarini haarini || 38 ||

Wohnung nehmen am Ganges und seinen Böses mitreißenden Fluten, oder an der Buhlin Brüstepaar, das mit Perlenketten behängt den Verstand uns raubt.

किमिह बहुभीरुक्तैर्युक्तिशून्यैः प्रलापैर्

द्वयमिह पुरुषाणां सर्वदा सेवनीयम् ।

अभिनवमदलीलालालसं सुन्दरीणां

स्तनभरपरिखिन्नं यौवनं वा वनं वा ॥ ३९ ॥

kimiha bahubhiiruktairyuktishuunyaih pralaapair

dvayamiha purushaanaam sarvadaa sevaniiyam |

abhinavamadaliilaalaalasam sundariinaam

stanabharaparikhinnam yauvanam vaa vanam vaa || 39 ||

Wozu all das aufgeregte, leere Geschwätz in dieser Welt?

Männer haben zwei, an die sie sich stets halten können:

das immer wieder neue, betörende Liebesspiel, von ihrer Brüste Last

beschwerte Jugend schöner Weiber oder - der Wald.

सत्यं जना वच्मि न पक्षपाताल्लोकेषु सप्तस्वपि तथ्यमेतत् ।

नान्यन्मनोहारि नितम्बिनीभ्यो दुःखैकहेतुर्नच कश्चिदन्यः ॥ ४० ॥

satyam janaa vacmi na pakshapaataallokeshu saptasvapi tathyametat |

naanyanmanohaari nitambiniibhyo duhkhaikaheturnaca kashcidanyah || 40 ||

Die Wahrheit, ihr Leute, sage ich nicht aus Parteinahme für die sieben Welten, denn das ist wirklich so: Niemand sonst ist bezaubernder als die Schönhüftigen, der einzige Grund für das Elend hier.

कामिनीगर्हणम्

kaaminiigarhanam

Weiberschelte

कान्तेत्युत्पललोचनेति विपुलश्रोणीभरेत्युन्नमत्

पीनोत्तूङ्गपयोधरेति सुमुखाम्भोजेतिसुभ्रूरिति ।

दृष्ट्वा मुह्यति मोदतेऽभिरमते प्रस्तौति विद्वानपि

प्रत्यक्षाशुचिभास्त्रिकां स्त्रियमहो मोहस्य दुश्चेष्टितम् ॥ ४१ ॥

kaantetyutpalalocaneti vipulashroniibharetyunnamat

piinottuungapayodhareti sumukhaambhojetisubhruuriti |

drshtvaa muhyati modate*bhiramate prastauti vidvaanapi

pratyakshaashucibhaastrikaam striyamaho mohasya dushceshtitam || 41 ||

Welch Liebreiz! Augen wie der blaue Lotus! Üppiger Hüften und Schenkel Last! Dralle, milchstrotzende Brüste! Ein Seerosengesichtchen! Dieser Brauen kühne Schwung!

So er solches sieht, singt, ja schwärmt beglückt und fassungslos sogar der Weise.

Vor Augen aber hat ein Weib er mit nicht mehr ganz sauberen Hängeschläuchen.

Seht nur des Verwirrspiels schändliche Possen!

स्मृता भवति तापाय दृष्टा चोन्मादकारिणी ।

स्पृष्टा भवति मोहाय सा नाम दयिता कथम् ॥ ४२ ॥

smrtaa bhavati taapaaya drshtaa conmaadakaarinii |

sprshtaa bhavati mohaaya saa naama dayitaa katham || 42 ||

Erinnert wird sie Fieberglut, gesehen macht sie Rauschgefühl.

Berührt führt sie in den Wahnsinn: Warum heißt so eine „Geliebte“?

तावदेवामृतमयी यावल्लोचनगोचरा ।

चक्षुष्पथादतीता तु विषादप्यतिरिच्यते ॥ ४३ ॥

taavadevaamrtamayii yaavallocanagocaraa |

cakshushpathaadatiitaa tu vishaadapyatiricyate || 43 ||

Solange wir sie vor Augen haben, ist sie der reinste Unsterblichkeitstrank.

Kaum aber tritt sie aus dem Blickfeld heraus, schon ist sie tödlicher als jedes Gift.

नामृतं न विषं किंचिदेतां मुक्त्वा नितम्बिनीम् ।

सैवामृतलता युक्ता विरक्ता विषवल्लरी ॥ ४४ ॥

naamrtam na visham kimcidetaam muktvaa nitambiniim |

saivaamrtalataa yuktaa viraktaa vishavallarii || 44 ||

Verläßt man selbst eine Kurvenreiche, so läßt man weder Lebenselixir noch Gift zurück.

Sie ist die Nektarrebe, wenn sie liebt, gleichgültig ein giftig Schlinggewächs.

आवर्तः संशयानामविनयभुवनं पट्टणं साहसानां

दोषाणां संनिधानं कपटशतमयं क्षेत्रमप्रत्ययानाम् ।

स्वर्गद्वारस्य विघ्नो नरकपुरमुखं सर्वमायाकरण्डं

स्त्रीयन्त्रं केन सृष्टं विषममृतमयं प्राणिलोकस्य पाशः ॥ ४५ ॥

aavartah samshayaanaamavinayabhuvanam pattanam saahasaanaam

doshaanaam saannidhaanam kapatashatamayam kshetramapratyayaanaam |

svargadvaarasya vighno narakapuramukham sarvamaayaakarandam

striiyantram kena srshtam vishamamrtamayam praanilokasya paashah || 45 ||

Mahlstrom der Zweifel, Haus der Frechheit, Stadt der Gewalt,

Sündenpfuhl aus hundert Betrügereien, Nährboden für Mißtrauen,

Bollwerk vor den Himmelspforten, Höllenrachen, Fangnetz der Illusion:

Wer hat diese Weiberkette aus Gift und Lebenswasser, diese Fangschlinge der Menschenwelt über uns ausgeworfen?

नो सत्येन मृगाङ्क एष वदनीभूतो न चेन्दीवर

द्वन्द्वं लोचनतां गतं न कनकैरप्यङ्गयष्टिः कृता ।

किं त्वेवं कविभिः प्रतारितमनास्तत्त्वं विजानन्नपि

त्वङ्मांसास्थिमयं वपुर्मृगदृशां मन्दो जनः सेवते ॥ ४६ ॥

no satyena mrgaanka esha vadaniibhuuto na cendiivara

dvandvam locanataam gatam na kanakairapyangayashtih krtaa |

kim tvevam kavibhih prataaritamanaastattvam vijaanannapi

tvangmaasaasthimayam vapurmrgadrshaam mando janah sevate || 46 ||

Wenn nun in Wahrheit der Mond nicht zu ihrem Antlitz geworden, das blaue Lotuspaar nicht aus ihren Augen strahlt und ihre Feengestalt nicht aus Gold geformt ist?

Warum verführen Dichter, die doch die Wahrheit kennen, dann unsere Herzen so, dass wir, blöde geworden, dem aus Haut, Fleisch und Knochen gemachten Körper von Gazellenäugigen immer wieder erliegen?

लीलावतीनां सहजा विलासास्

ता एव मूढस्य हृदि स्फुरन्ति ।

रागो नलिन्या हि निसर्गसिद्धस्

तत्र भ्रमत्येव मुधा षडङ्घ्रिः ॥ ४७ ॥

lilaavatiinaam sahajaa vilaasaas

taa eva muudhasya hrdi sphuranti |

raago nalinyaa hi nisargasiddhas

tatra bhramatyeva mudhaa shadanghrih || 47 ||

Der Anmutigen angeborene liebliche Reize sind es,

die in des Betörten Herze nachvibrieren.

Natürlich erlangte Röte im Lotoskelch

lässt umsonst das Sechsbein ihn umtaumeln.

यदेतत्पूर्णेन्दुद्युतिहरमुदाराकृति परं

मुखाब्जं तन्वङ्ग्याः किल वसति यत्राधरमधु ।

इदं तत्किंपाकद्रुमफलमिदानीमतिरसं

व्यतीतेऽस्मिन् काले विषमिव भविष्यत्यसुखदम् ॥ ४८ ॥

yadetatpuurnendudyutiharamudaaraakrti param

mukhaabjam tanvangyaah kila vasati yatraadharamadhu |

idam tatkimpaakadrumaphalamidaaniimatirasam

vyatiite*smin kaale vishamiva bhavishyatyasukhadam || 48 ||

Was jetzt noch das sich Vollmondglanz holende Lotusantlitz einer jungen Frau

von edler Gestalt ist, auf deren Unterlippen Blütenhonig sitzt,

wird, wenn diese Zeit vorbei ist, wie des Brechnussbaumes bittre Frucht

ein Verderben bringendes Gift sein.

उन्मीलत्त्रिवलीतरङ्गनिलया प्रोत्तुङ्गपीनस्तन

द्वन्द्वेनोद्गतचक्रवाकयुगला वक्त्राम्बुजोद्भासिनी ।

कान्ताकारधरां नदीयमभितः क्रूरात्र नापेक्षते

संसारार्णवमज्जनं यदि तदा दूरेण संत्यज्यताम् ॥ ४९ ॥

unmiilattrivaliitaranganilayaa prottungapiinastana

dvandvenodgatacakravaakayugalaa vaktraambujodbhaasinii |

kaantaakaaradharaam nadiiyamabhitah kruuraatra naapekshate

samsaaraarnavamajjanam yadi tadaa duurena samtyajyataam || 49 ||

Wie sie ihre drei Falten über dem Nabel als Wellenspielort sichtbar werden lässt,

wie ihre aufragenden vollen Brüste wie das auftauchende Rostganspärchen schimmern, wie sie uns mit ihrem Lotusgesicht anstrahlt, ist so eine liebliche Formen Tragende

wie ein Fluss, an dessen beiden Ufern wir nichts Böses gewärtigen, und sollten,

bevor wir in den Wellen des Lebensstroms versinken, ihrer längst entsagt haben.

जल्पन्ति सार्धमन्येन पश्यन्त्यन्यं सुविभ्रमाः ।

हृद्गतं चिन्तयन्त्यन्यं प्रियः को नाम योषिताम् ॥ ५० ॥

jalpanti saardhamanyena pashyantyanyam suvibhramaah |

hrdgatam cintayantyanyam priyah ko naama yoshitaam || 50 ||

Sie sind so durcheinander, dass sie mit einem plaudern, während sie den anderen anschauen und dabei an einen denken, der ihnen gerade in den Sinn kommt:

Wen mögen die Frauen wirklich?

अपसर सखे दूरादस्मात्कटाक्षविषानलात्

प्रकृतिविषमाद्योषित्सर्पाद्बिलासफणाभृतः ।

इतरफणिना दष्टश्शक्यश्चिकित्सितुमौषधै

श्चतुरवनिताभोगिग्रस्तं त्यजन्ति हि मन्त्रिणः ॥ ५१ ॥

apasara sakhe duuraadasmaatkataakshavishaanalaat

prakrtivishamaadyoshitsarpaadbilaasaphanaabhrtah |

itaraphaninaa dashtashshakyashcikitsitumaushadhai

shcaturavanitaabhogigrastam tyajanti hi mantrinah || 51 ||

Spring zurück, Freund, vom ätzenden Gift aus Seitenblicken!

Von der Giftnatur der kokett den Nackenschild spreizenden Frauenschlange!

Der Biss jeder anderen Schlange kann mit Arzneien behandelt werden, doch

einen von der verschlagenen Frauenviper Gepackten lassen sogar die Schlangenbeschwörer liegen.

विस्तारितं मकरकेतनधीवरेण

स्त्रीसंज्ञितं बडिशमत्र भवाम्बुराशौ ।

येनाचिरात्तदधरामिषलोलमर्त्य

मत्स्यान्विकृष्य विपचत्यनुरागवह्नौ ॥ ५२ ॥

vistaaritam makaraketanadhiivarena

striisamjnitam badishamatra bhavaamburaashau |

yenaaciraattadadharaamishalolamartya

matsyaanvikrshya vipacatyanuraagavahnau || 52 ||

In die Wassermassen des Seins warf der am Seeungeheuer zu erkennende Fischer seinen zur Frau verzauberten Angelhaken, an dem sofort wieder

ein vom Köderfleisch da unten angelockter Todgeweihter zappelt.

Die herausgezogenen Fische grillt er auf dem Feuer der Leidenschaft.

कामिनीकायकान्तारे कुचपर्वतदुर्गमे ।

मा संचर मनःपान्थ तत्रास्ते स्मरतस्करः ॥ ५३ ॥

kaaminiikaayakaantaare kucaparvatadurgame |

maa samcara manahpaantha tatraaste smarataskarah || 53 ||

Wandere nie auf dem Traumpfad in die Körperwelt schöner Weiber,

ins unzugängliche Bergmassiv ihrer Brüste! Da ist ein Wegelagerer: der Liebesgott.

व्यादीर्घेण चलेन वक्रगतिना तेजस्विना भोगिना

नीलाब्जद्युतिवाहिना वरमहं दष्टो न तच्चक्षुषा ।

दष्टस्सन्ति चिकित्सका दिशि दिशि प्रायेण धर्मार्थिनो

मुग्धाक्षीक्षणवीक्षितस्य न हि मे वैद्यो न वाप्यौषधम् ॥ ५४ ॥

vyaadiirghena calena vakragatinaa tejasvinaa bhoginaa

niilaabjadyutivaahinaa varamaham dashto na taccakshushaa |

dashtassanti cikitsakaa dishi dishi praayena dharmaarthino

mugdhaakshiikshanaviikshitasya na hi me vaidyo na vaapyaushadham || 54 ||

Von einer überallhin auf gewundenen Pfaden mir nachkriechenden, bisswütig sich windenden Schlange würd ich mich lieber beißen lassen, als von einem Blick aus ihren blauen Lotussen gleich schimmernden Augen.

In jedem Land sind Experten für Schlangenbisse, die ihr Handwerk verstehen,

doch für mich, den eine Schönheit aus bezaubernden Augen betrachtet, ist kein Heiler und kein Gegengift.

इह हि मधुरगीतं नृत्तमेतद्रसोऽयं

स्फुरति परिमलोऽसौ स्पर्श एव स्तनानाम् ।

इति हतपरमार्थैरिन्द्रियैर्भ्राम्यमाणः

स्वहितकरणधूर्तैः पञ्चभिर्वञ्चितोऽस्मि ॥ ५५ ॥

iha hi madhuragiitam nrttametadraso*yam

sphurati parimalo*sau sparsha eva stanaanaam |

iti hataparamaarthairindriyairbhraamyamaanah

svahitakaranadhuurtaih pancabhirvancito*smi || 55 ||

Nur hier bei ihnen ist süßer Gesang, echter Tanz, wahrer Geschmack,

schweben Düfte herbei, geschieht gar der Brüste Berührung,

dass durch höchste Ziele zerschlagende Sensationen ganz richtungslos ich

von meinen ihr eigen Wohl besorgenden, raffinierten fünf Sinnen genarrt werde.

न गम्यो मन्त्राणां न च भवति भैषज्यविषयो

न चापि प्रध्वंसं व्रजति विविधैः शान्तिकशतैः ।

भ्रमावेशादङ्गे कमपि विदधद्भङ्गमसकृत्

स्मरापस्मारोऽयं भ्रमयति दृशं धूर्णयति च ॥ ५६ ॥

Na gamyo mantraanaam na ca bhavati bhaishajyavishayo

na caapi pradhvamsam vrajati vividhaih shaantikashataih |

bhramaaveshaadange kamapi vidadhadbhangamasakrt

smaraapasmaaro*yam bhramayati drsham dhuurnayati ca || 56 ||

Unzugänglich für Beschwörungsformeln, für Arzneien und Gegengifte

lässt sie sich auch mit Hundert Besänftigungsriten nicht vertreiben und

ist, wenn sie irrwitzig eindringend im Körper Mehrfachschäden anrichtet

die Fallsucht der Liebeslust, sodass es uns schüttelt und wir die Augen verdrehen.

जात्यन्धाय च दुर्मुखाय च जराजीर्णाखिलाङ्गाय च

ग्रामीणाय च दुष्कुलाय च गलत्कुष्ठाभिभूताय च ।

यच्छन्तीषु मनोहरं निजवपुर्लक्ष्मीलवश्रद्धया

पण्यस्त्रीषु विवेककल्पलतिकाशस्त्रीषु रज्येत कः ॥ ५७ ॥

jaatyandhaaya ca durmukhaaya ca jaraajiirnaakhilaangaaya ca

graamiinaaya ca dushkulaaya ca galatkushthaabhibhuutaaya ca |

yacchantiishu manoharam nijavapurlakshmiilavashraddhayaa

panyastriishu vivekakalpalatikaashastriishu rajyeta kah || 57 ||

Wer verliebt sich schon in Huren, Hackmesser jeder vernünftigen Wunscherfüllung,

die im Vertrauen auf ein bißchen angeborene Schönheit vor Blindgeborenen,

vor häßlichen Visagen, altersschwachen Greisen, Dörflern, vor dem Pöbel,

vor einem von Lepra im Endstadium Befallenen ihre Reize ausspielen?

वेश्यासौ मदनज्वाला रूपेन्धनसमेधिता ।

कामिभिर्यत्र हूयन्ते यौवनानि धनानि च ॥ ५८ ॥

veshyaasau madanajvaalaa ruupendhanasamedhitaa |

kaamibhiryatra huuyante yauvanaani dhanaani ca || 58 ||

So eine Hure entfacht ihren Körper verbrennend ein Feuer der Geilheit,

dem verliebte Trottel Geld und Jugend opfern.

कश्चुम्बति कुलपुरुषो वेश्याधरपल्लवं मनोज्ञमपि ।

चारभटचोरचेडकं नटविटनिष्ठीवनशरावम् ॥ ५९ ॥

kashcumbati kulapurusho veshyaadharapallavam manojnamapi |

caarabhatacoracedaka natavitanishthiivanasharaavam || 59 ||

Welcher Mann aus gutem Hause küsst ihre gar bezaubernde Unterlippe,

diesen Spucknapf für Spione, Söldner, Diebe, Lakaien, Tänzer und Zuhälter?

मधु तिष्ठति वाचि योषितां हृदि हालाहलमेव केवलम् ।

अत एव निपीयतेऽधरो हृदयं मुष्टिभिरेव ताड्यते ॥ ६० ॥

madhu tishthati vaaci yoshitaam hrdi haalaahalameva kevalam |

ata eva nipiiyate’dharo hrdayam mushtibhireva taadyate || 60 ||

Honig liegt auf dem Mund der Frauen, im Herzen nur das Höllengift.

Während einer ihre Unterlippe küsst, wird sein Herz mit Fäusten traktiert.

सुविरक्तपद्धति

suviraktapaddhati

Handbuch für Entsagende

धन्यास्त एव धवलायतलोचनानां

तारुण्यदर्पघनपीनपयोधराणाम् ।

क्षामोदरोपरि लसत्त्रिवलीलतानां

दृष्ट्वाऽऽकृतिं विकृतमेति मनो न येषाम् ॥ ६१ ॥

dhanyaas ta eva dhavalaayatalocanaanaam

taarunyadarpaghanapiinapayodharaanaam |

kshaamodaropari lasattrivaliilataanaam

drshtvaa’krtim vikrtameti mano na yeshaam || 61 ||

Glücklich ist, wes Herz nicht rast beim Anblick jener Frauen der vollendeten Form,

der schönen, langgezogenen Augen, der mit jugendlichem Stolz getragenen

von Milch strotzenden Brüste, der drei Fältchen,

die über schlanke Bäuche sich schlängeln.

बाले लीलामुकुलितममी मन्थरा दृष्टिपाताः

किं क्षिप्यन्ते विरम विरम व्यर्थ एष श्रमस्ते ।

सम्प्रत्यन्ते वयमुपरते बाल्यमास्था वनान्ते

क्षीणो मोहस्तृणमिव जगज्जालमालोकयामः ॥ ६२ ॥

baale liilaamukulitamamii mantharaa drshtipaataah

kim kshipyante virama virama vyartha esha shramaste |

sampratyante vayamuparate baalyamaasthaa vanaante

kshiino mohastrnamiva jagajjaalamaalokayaamah || 62 ||

Mädchen, was wirfst du noch schelmische Blicke unter zögernd aufbrechenden Lidknospen hervor? Halt ein! Halt ein! Du mühst dich umsonst.

Wir sind an der Grenze, mit den Kindereien ist’s vorbei. Uns steht der Wald bevor.

Zerstört ist der Trug. Das Fangnetz Welt sehen wie Gras wir an.

इयं बाला मां प्रत्यनवरतमिन्दीवरदल

प्रभाचोरं चक्षुः क्षिपति किमभिप्रेतमनया ।

गतो मोहोऽस्माकं स्मरकुसुमबाणव्यतिकर

ज्वरज्वाला शन्ता तदपि न वराकी विरमति ॥ ६३ ॥

iyam baalaa maam pratyanavaratamindiivaradala

prabhaacoram cakshuh kshipati kimabhipretamanayaa |

gato moho’smaakam smarakusumabaanavyatikara

jvarajvaalaa shantaa tadapi na varaakii viramati || 63 ||

Die holde Jungfrau dort wirft auf mich ein Auge, das unentwegt

leuchtend blaue Lotuskelche raubt, doch was denkt sie sich dabei?

Unser Wahn ist dahin, abgekühlt die Fieberglut, wann immer Kamas Blütenpfeile

uns durchdrangen, aber die Bedauernswerte findet kein Ende.

रे कन्दर्प करं कदर्थयसि किं कोदण्डटङ्कारितैः

रे रे कोकिल कोमलैः कलरवैः किं वा वृथा जल्पसि ।

मुग्धे स्निग्धविदग्धमुग्धमधुरैर्लोलैः कटाक्षैरलं

चेतश्चुम्बितचन्द्रचूडचरणध्यानामृतं वर्तते ॥ ६४ ॥

re kandarpa karam kadarthayasi kim kodandatankaaritaih

re re kokila komalaih kalaravaih kim vaa vrthaa jalpasi |

mugdhe snigdhavidagdhamugdhamadhurairlolaih kataakshairalam

cetashcumbitacandracuudacaranadhyaanaamrtam vartate || 64 ||

Armer Lustgott, was läßt deinen Arm du ermüden, wozu taugen noch Pfeil und Bogen?

Dummer Kuckuk, was flötest ungehört du zarte Töne?

Liebes Kind, was vergeudest sanfte, freche, betörende, honigsüße Seitenblicke du an

einen, dessen wundgeküsstes Herz sich dem Nektar zuwendet der Versunkenheit

zu Füßen des Mondgekrönten?

विरहेऽपि सङ्गमः खलु परस्परं सङ्गतं मनो येषाम् ।

हृदयमपि विघटितं चेत् सङ्गो विरहं विशेषयति ॥ ६५ ॥

virahe’pi sangamah khalu parasparam sangatam mano yeshaam |

hrdayamapi vighatitam cet sango viraham visheshayati || 65 ||

Auch getrennt sind sie vereint, ist es doch ihr Wunsch, miteinander vereint zu sein.

Ist erst ein Herz gebrochen, lehrt die Vereinigung die Trennung zu schätzen.

किं गतेन यदि सा न जीवति प्राणिति प्रियतमातथाऽपिकिम् ।

इत्युदीक्ष्य नवमेघमालिकां न प्रयाति पथिकः स्वमन्दिरम् ॥ ६६ ॥

kim gatena yadi saa na jiivati praaniti priyatamaatathaa’pikim |

ityudiikshya navameghamaalikaam na prayaati pathikah svamandiram || 66 ||

Während die Geliebte kaum von ihm verlassen nicht lebt und erst wieder atmet, als sie

eine Girlande aus neuen Regenwolken sieht, kehrt der Reisende nicht heim.

विरमत बुधा योषित्सङ्गात्सुखात्क्षणभङ्गुरात्

कुरुत करुणामैत्री प्रज्ञा बधूजनसङ्गमम् ।

न खलु नरके हाराक्रान्तं घनस्तनमण्डलं

शरणमथवा श्रोणीबिम्बं रणन्मणिमेखलम् ॥ ६७ ॥

viramata budhaa yoshitsangaatsukhaatkshanabhanguraat

kuruta karunaamaitrii prajnaa badhuujanasangamam |

na khalu narake haaraakraantam ghanastanamandalam

sharanamathavaa shroniibimbam rananmanimekhalam || 67 ||

Seid klug und vergesst die flüchtigen Glücksmomente beim Liebeswerk mit Frauen!

Übt Mitleid, Freundschaft, Verständnis beim Umgang mit dem Weibervolk!

In der Hölle gibt es wirklich keine mit Perlenketten behängten, festen, runden Brüste mehr, oder Hüftrundungen, auf denen klingende Juwelengürtel Halt fänden.

यदा योगाभ्यासव्यसनकृशयोरात्ममनसो

रविच्छिन्ना मैत्री स्फुरति कृतिनस्तस्य किमु तैः ।

प्रियाणामालापैरधरमधुभिर्वक्त्रविधुभिः

सनिश्वासामोदैः सकुचकलशाश्लेषसुरतैः ॥ ६८ ॥

yadaa yogaabhyaasavyasanakrshayoraatmamanaso

ravicchinna maitrii sphurati krtinastasya kimu taih |

priyaanaamaalaapairadharamadhubhirvaktravidhubhih

sanishvaasaamodaih sakucakalashaashleshasurataih || 68 ||

Irgendwann erschüttert unausrottbare Liebeslust auch Geist und Seele der von hitzigen Yogaübungen Ausgezehrten, nur - was wollen die damit anfangen, mit den

reizenden Plappermäulchen, dem Honig ihrer Unterlippen, mit diesen Mondgesichtchen, den Sehnsuchtsseufzern, wenn sie dich wonnevoll an ihre Kalebassenbrüste drücken?

यदासीदज्ञानं स्मरतिमिरसंचारजनितं

तदा दृष्टं नारीमयमिदमशेषं जगदिति ।

इदानीमस्माकं पटुतरविवेकाञ्जनजुषां

समीभूता दृष्टिस्त्रिभुवनमपि ब्रह्म मनुते ॥ ६९ ॥

yadaasiidajnaanam smaratimirasamcaarajanitam

tadaa drshtam naariimayamidamashesham jagaditi |

idaaniimasmaakam patutaravivekaanjanajushaam

samiibhuutaa drshtistribhuvanamapi brahma manute || 69 ||

Als unwissend Geborener in der finsteren Triebwelt herumwandernd

schien die sichtbare Welt restlos aus Frauen zu bestehen.

Dann tat ein Kajalstift schärfer werdender Vernunft uns die Augen auf

und ihr Anblick war uns egal. Brahma denkt drei Welten.

दुर्विरक्तपद्धति

durviraktapaddhati

Handbuch für Abstinenzler

तावदेव कृतिनामपि स्फुरत्येषनिर्मलविवेकदीपकः ।

यावदेव न कुरङ्गचक्षुषां ताड्यते चटुललोचनाञ्चलैः ॥ ७० ॥

taavadeva krtinaamapi sphuratyeshanirmalavivekadiipakah |

yaavadeva na kurangacakshushaam taadyate catulalocanaancalaih || 70 ||

Bei Kennern flackert das Flämmchen unbefleckten Scharfsinns nur so lange,

bis Antilopenäugige es mit einem Wimpernschlag auslöschen.

वचसि भवति सङ्गत्यागमुद्दिश्य वार्ता

श्रुतिमुखरमुखानां केवलं पण्डितानाम् ।

जघनमरुणरत्नग्रन्थिकाञ्चीकलापं

कुवलयनयनानां को विहातुं समर्थः ॥ ७१ ॥

vacasi bhavati sangatyaagamuddishya vaartaa

shrutimukharamukhaanaam kevalam panditaanaam |

jaghanamarunaratnagranthikaanciikalaapam

kuvalayanayanaanaam ko vihaatum samarthah || 71 ||

In Worten nur predigen heilige Texte geschwätzig im Munde führende Pfaffen

Verzicht auf lustvollen Umgang.

Wer aber vermöchte sich mit Rubinen besetzten Schellengürteln

vor den Venushügeln jener mit Nachtlotusaugen zu entziehen?

स्वपरप्रतारकोऽसौ निन्दति योऽलीकपण्डितो युवतीः ।

यस्मात्तपसोऽपि फलं स्वर्गः स्वर्गेऽपि चाप्सरसः ॥ ७२ ॥

svaparaprataarako’sau nindati yo’liikapandito yuvatiih

yasmaattapaso’pi phalam svargah svarge’pi caapsarasah || 72 ||

Sich selbst und andere täuscht der falsche Gelehrte, wenn junge Weiber er verurteilt.

Denn Lohn der Abstinenz ist der Himmel, und im Himmel die Nymphen.

मत्तेभकुम्भदलने भुवि सन्ति धीराः

केचित्प्रचण्डमृगराजवधेऽपि दक्षाः ।

किंतु ब्रवीमि बलिनां पुरतः प्रसह्य

कन्दर्पदर्पदलने विरला मनुष्याः ॥ ७३ ॥

mattebhakumbhadalane bhuvi santi dhiiraah

kecitpracandamrgaraajavadhe’pi dakshaah |

kimtu braviimi balinaam puratah prasahya

kandarpadarpadalane viralaa manushyaah || 73 ||

Brünftigen Elefantenbullen die Stirnwulst zu spalten sind auf Erden die Recken da.

Andere verstehen sich aufs Töten blutrünstiger Löwen.

Wen aber soll ich den Gewaltigen vor den Starken nennen,

der des Liebesgottes Hochmut zerschlüge? Es sind nur vereinzelte Menschen.

सन्मार्गे तावदास्ते प्रभवति पुरुषस्तावदेवेन्द्रियाणां

लज्जां तावद्विधत्ते विनयमपि समालम्बते तावदेव ।

भ्रूचापाकृष्टमुक्ताः श्रवणपथगता नीलपक्ष्माण एते

यावल्लीलावतीनां न हृदि धृतिमुषो दृष्टिबाणाः पतन्ति ॥ ७४ ॥

sanmaarge taavadaaste prabhavati purushastaavadevendriyaanaam

lajjaam taavadvidhatte vinayamapi samaalambate taavadeva |

bhruucaapaakrshtamuktaah shravanapathagataa niilapakshmaana ete

yaavalliilaavatiinaam na hrdi dhrtimusho drshtibaanaah patanti || 74 ||

Ein Mann wandelt so lange triebgezügelt auf dem rechten Weg,

legt Verschämtheit an den Tag und vertraut seiner guten Erziehung so lange,

wie ihn von bis zu den Ohren durchgezogenen Augenbrauenbögen reizender Buhlinnen unter blauschwarzen Wimpern hervor abgeschosse Blickpfeile

nicht mitten ins bebende Herze treffen.

उन्मत्तप्रेमसंरम्भादारभन्ते यदङ्गनाः ।

तत्र प्रत्यूहमाधातुं ब्रह्मापि खलु कातरः ॥ ७५ ॥

unmattapremasamrambhaadaarabhante yadanganaah |

tatra pratyuuhamaadhaatum brahmaapi khalu kaatarah || 75 ||

Was von rasender Liebeslust erregte Frauen alles in Angriff nehmen -

dort ein Hindernis aufzustellen ist selbst Brahma überfordert.

तावन्महत्त्वं पाण्डित्यं कुलीनत्वं विवेकिता ।

यावज्ज्वलति नाङ्गेषु हतः पञ्चेषुपावकः ॥ ७६ ॥

taavanmahattvam paandityam kuliinatvam vivekitaa |

yaavajjvalati naangeshu hatah panceshupaavakah || 76 ||

So lange bewahrt einer sich Größe, Gelehrsamkeit, Adel, Unterscheidungskraft,

bis von des Liebesgottes fünf Pfeilen getroffen er im Fieber liegt.

शास्त्रज्ञोऽपि प्रगुणितनयोऽप्यात्तबोधोऽपि बाढं

संसारेऽस्मिन् भवति विरलो भाजनं सद्गतीनाम् ।

येनैतस्मिन्निरयनगरद्वारमुद्घाटयन्ती

वामाक्षीणां भवति कुटिला भ्रूलता कुञ्चिकेव ॥ ७७ ॥

shaastrajno’pi pragunitanayo’pyaattabodho’pi baadham

samsaare’smin bhavati viralo bhaajanam sadgatiinaam |

yenaitasminnirayanagaradvaaramudghaatayantii

vaamaakshiinaam bhavati kutilaa bhruulataa kuncikeva || 77 ||

Bestimmt gibt es ja in dieser Welt den einen oder anderen Textkenner, Kinderfreund, mit Klugheit Begabten, für den Werdegang guter Menschen Geeigneten,

für den die gewundene Brauenliane von ihn anstrahlenden Frauen zu einem das Tor zur Hölle aufsperrenden Schlüssel wird.

कृशः काणः खञ्जः श्रवणरहितः पुच्छविकलो

व्रणी मायाक्लिन्नः कृमिकुलशतैरावृततनुः ।

क्षुधाक्षामो जीर्णः पिठरककपालार्पितगलः

शुनीमन्वेति श्वा हतमपिच हन्त्येव मदनः ॥ ७८ ॥

krshah kaanah khanjah shravanarahitah pucchavikalo

vranii maayaaklinnah krmikulashatairaavrtatanuh |

kshudhaakshaamo jiirnah pitharakakapaalaarpitagalah

shuniimanveti shvaa hatamapica hantyeva madanah || 78 ||

Abgemagert, einäugig, lahmend, ein Ohr abgerissen, den Schwanz verkrüppelt,

mit eiternassen Wunden übersät, wimmelnd von Maden der Balg,

von Hunger entkräftet, altersschwach, den knochigen Schädel auf dem Halse schleicht so ein Hund der Hündin nach. Den Geschlagenen schlägt der Lustgott noch.

स्त्रीमुद्रां कुसुमायुधस्य परमां सर्वार्थसम्पत्करीं

ये मूढाः प्रविहाय यान्ति कुधियो मिथ्याफलान्वेषिणः ।

ते तेनैव निहत्य निर्दयतरं नग्नीकृता मुण्डिताः

केचित्पञ्चशिखीकृताश्च जटिलाः कापालिकाश्चापरे ॥ ७९ ॥

striimudraam kusumaayudhasya paramaam sarvaarthasampatkariim

ye muudhaah pravihaaya yaanti kudhiyo mithyaaphalaanveshinah |

te tenaiva nihatya nirdayataram nagniikrtaa munditaah

kecitpancashikhiikrtaashca jatilaah kaapaalikaashcaapare || 79 ||

Toren wie sie haben das höchste, alle Wünsche erfüllende Frauensiegel des mit Blumengeschossen Bewaffneten gebrochen und ziehen engstirnig trügerischem Lohne folgend von eben diesem gnadenlos niedergestreckt nackt ausgezogen, kahlköpfig die einen, fünf verfilzte Mähnen tragend, aus Schädelschalen essend die anderen, dahin.

विश्वामित्रपराशरप्रभृतयो वाताम्बुपर्णाशना

स्तेऽपिस्त्रीमुखपङ्कजं सुललितं दृष्ट्वैव मोहं गताः ।

शाल्यन्नं सघृतं पयो दधियुतं ये भुञ्जते मानवा

स्तेषामिन्द्रियनिग्रहो यदि भवे द्विन्ध्यः प्लवेत्सागरे ॥ ८० ॥

vishvaamitraparaasharaprabhrtayo vaataambuparnaashanaa

ste’pistriimukhapankajam sulalitam drshtvaiva moham gataah |

shaalyannam saghrtam payo dadhiyutam ye bhunjate maanavaa

steshaamindriyanigraho yadi bhave dvindhyah plavetsaagare || 80 ||

Wenn schon Wind, Wasser und Blätter essende Einsiedler, angefangen mit Vishvamitra und Parashara, das entzückende Lotusgesicht einer Frau sehend in die Irre gingen,

wie soll dann ein Mensch, der Korn, Öliges, Milch und Käse ißt, dabei seine Gefühle im Griff haben? Wenn das so wäre, würde ja das Vindhyagebirge übers Meer schwimmen!

॥ ऋतुवर्णनम् ॥

|| rtuvarnanam ||

Die Beschreibung des richtigen Zeitpunkts

परिमलभृतो वाताः शाखा नवाङ्कुरकोटयो

मधुरविधुरोत्कण्ठाभाजः प्रियाः पिकपक्षिणाम् ।

विरलविरलस्वेदोद्गारा वधूवदनेन्दवः

प्रसरति मधौ धात्र्यां जातो न कस्य गुणोदयः ॥ ८१ ॥

parimalabhrto vaataah shaakhaa navaankurakotayo

madhuravidhurotkanthaabhaajah priyaah pikapakshinaam |

viralaviralasvedodgaaraa vadhuuvadanendavah

prasarati madhau dhaatryaam jaato na kasya gunodayah || 81 ||

Duft herbeitragende Winde, erste Knospen auf Zweigspitzen,

sehnsüchtig zum süßen Klange ihre Kehlen öffnende Kuckuckweibchen,

so daß die eine oder andere Schweißperle auf manches Frauenantlitz tritt:

Wes gute Eigenschaften kämen im Frühling auf Erden da nicht zur Geltung?

मधुरयं मधुरैरपि कोकिला

कलरवैर्मलयस्य च वायुभिः ।

विरहिणः प्रहिणस्ति शरीरिणो

विपदि हन्त सुधाऽपि विषायते ॥ ८२ ॥

madhurayam madhurairapi kokilaa

kalaravairmalayasya ca vaayubhih |

virahinah prahinasti shariirino

vipadi hanta sudhaa’pi vishaayate || 82 ||

So ein Frühling aber, des Kuckucks Lockruf,

Düfte, von sanften Winden aus Malaya herbeigeweht,

lassen den verlassenen Liebenden erst recht sich verloren fühlen.

Im Unglück, ach! vergiftet süßer Wonnen Nektar uns.

आवासः किलकिंचितस्य दयिताः पार्श्वे विलासालसाः

कर्णे कोकिलकामिनीकलरवः स्मेरो लतामण्टपः ।

गोष्ठी सत्कविभिः समं कतिपयैः मुग्धाः सितांशोः कराः

केषांचित्सुखयन्त्यवेहि हृदये चैत्रे विचित्राः क्षपाः ॥ ८३ ॥

aavaasah kilakimcitasya dayitaah paarshve vilaasaalasaah

karne kokilakaaminiikalaravah smero lataamantapah |

goshthii satkavibhih samam katipayaih mugdhaah sitaamshoh karaah

keshaamcitsukhayantyvehi hrdaye caitre vicitraah kshapaah || 83 ||

Die Herzen weniger nur erquicken Nächte im April, da sie vom Liebesspiel ermattet

neben der Geliebten niedersinken, des Kuckucks süßen Balzlaut noch im Ohr,

über sich aufgespannt ein Baldachin aus Reben, ein Symposium hernach mit einigen der trefflichsten Sänger, und des Mondes schillernder Strahlenkranz.

पान्थस्त्रीविरहानलाहुतिकलामातन्वती मञ्जरी

माकन्देषु पिकाङ्गनाभिरधुना सोत्कण्ठमालोक्यते ।

अल्पास्ते नवपाटलापरिमलप्राग्भारपाटच्चरा

वान्ति क्लान्तिवितानतानवकृतः श्रीकण्डशैलानिलाः ॥ ८४ ॥

paanthastriivirahaanalaahutikalaamaatanvatii manjarii

maakandeshu pikaanganaabhiradhunaa sotkanthamaalokyate |

alpaaste navapaatalaaparimalapraagbhaarapaataccaraa

vaanti klaantivitaanataanavakrtah shriikandashailaanilaah || 84 ||

Ein hingestreckter Blumenkranz nährt des Reisenden Frauentrennungsfeuer,

zumal gerade jetzt manch Kuckuck ihn aus Mangobäumen sehnsuchtsvoll beäugt.

Winzige Diebe ganzer Schwaden von Düften junger Patalabäume - so wehen ermüdende, zu höchster Erschöpfung führende Winde von den Shrikanda-Bergen herab.

प्रथितः प्रणयवतीनां तावत्पदमातनोतु हृदि मानः ।

भवति न यावच्चन्दनतरुसुरभिर्मलयपवमानः ॥ ८५ ॥

prathitah pranayavatiinaam taavatpadamaatanotu hridi maanah |

bhavati na yaavaccandanatarusurabhirmalayapavamaanah || 85 ||

Die unter geneigten Freundinnen verbreitete Eifersucht kann ihr Bein nur so weit ins Herz vorstrecken, wie sie nicht im Sandelbaumduft aus den Malayabergen verweht.

सहकारकुसुमकेसरनिकरभरामोदमूर्च्छितदिगन्ते ।

मधुरमधुविधुरमधुपे मधौ भवेत्कस्य नोत्कण्ठा ॥ ८६ ॥

sahakaarakusumakesaranikarabharaamodamuurcchitadigante |

madhuramadhuvidhuramadhupe madhau bhavetkasya notkanthaa || 86 ||

Im Frühling, wenn von Mangobaum- und flaumigen Bakulablüten ein Duft bis ans Ende der Welten sich ausdehnt und Bienen von Nektar benommen taumeln – wer bliebe da von Sehnsucht frei?

अच्छाच्छ चन्दनरसार्द्रतरा मृगाक्ष्यो

धारागृहाणि कुसुमानि च कौमुदी च ।

मन्दो मरुत्सुमनसः शुचि हर्म्यपृष्ठं

ग्रीष्मे मदं च मदनं च विवर्धयन्ति ॥ ८७ ॥

acchaaccha candanarasaardrataraa mrgaakshyo

dhaaraagrhaani kusumaani ca kaumudii ca |

mando marutsumanasah shuci harmyaprshtham

griishme madam ca madanam ca vivardhayanti || 87 ||

Wohltuend kühles Sandelholzduftwasser einer Gazellenäugigen,

Häuser mit Springbrunnen, Blumen und Mondlicht auch,

ein schmeichelnder Luftzug über weiße Balkone -

Im Sommer lassen Liebe und Leidenschaft sie erwachsen.

स्रजो हृद्यामोदा व्यजनपवनश्चन्द्रकिरणाः

परागः कासारो मलयजरजः शीधु विशदम् ।

शुचिः सौधोत्सङ्गः प्रतनु वसनं पङ्कजदृशो

निदाघार्तावेतत्सुखमुपलभन्ते सुकृतिनः ॥ ८८ ॥

srajo hrdyaamodaa vyajanapavanashcandrakiranaah

paraagah kaasaaro malayajarajah shiidhu vishadam |

shucih saudhotsangah pratanu vasanam pankajadrsho

nidaaghaartaavetatsukhamupalabhante sukrtinah || 88 ||

Herzerfrischende Blumenkränze, Palmwedelwinde, Mondlichtstrahlen,

Duftpuder, Planschbecken, Sandelholzpulver, klarer Zuckerrohrschnaps,

eine helle Terrasse, das durchscheinende Gewand einer Lotusäugigen

verschaffen in der größten Sommerhitze dem kultivierten Manne Seligkeit.

सुधाशुभ्रं धाम स्फुरदमलरश्मिः शशधरः

प्रियावक्त्राम्भोजं मलयजरजश्चातिसुरभि ।

स्रजो हृद्यामोदास्तदिदमखिलं रागिणि जने

करोत्यन्तः क्षोभं न तु विषयसंसर्ग विमुखे ॥ ८९ ॥

sudhaashubhram dhaama sphuradamalarashmih shashadharah

priyaavaktraambhojam malayajarajashcaatisurabhi |

srajo hrdyaamodaastadidamakhilam raagini jane

karotyantah kshobham na tu vishayasamsarga vimukhe || 89 ||

Leckere Getränke, weiße Häuser, ein schillernder Mondhof,

das Lotusgesicht einer Geliebten, Sandelholzpuder und Wohlgeruch,

herzerquickende Blumenkränze sind eher was für’s lüsterne Volk

und setzen der Aufregung ein Ende. Nicht aber für den, der dem Sinnentumult entsagt.

तरुणी वेषोद्दीपितकामा विकसज्जातीपुष्पसुगन्धिः ।

उन्नतपीनपयोधरभारा प्रावृट् तनुते कस्य न हर्षम् ॥ ९० ॥

tarunii veshoddiipitakaamaa vikasajjaatiipushpasugandhih |

unnatapiinapayodharabhaaraa praavrt tanute kasya na harsham || 90 ||

Bei der Buhlin Erscheinung entflammte Liebeslust, der Duft von Jasmin in voller Blüte, aufragender, milchstrotzender Brüste Last – wer ließe sich nicht vom Frohsinn der Regenzeit anstecken?

वियदुपचितमेघं भूमयः कन्दलिन्यो

नवकुटजकदम्बामोदिनो गन्धवाहाः ।

शिखिकुलकलकेकारावरम्या वनान्ताः

सुखिनमसुखिनं वा सर्वमुत्कण्ठयन्ति ॥ ९१ ॥

viyadupacitamegham bhuumayah kandalinyo

navakutajakadambaamodino gandhavaahaah |

shikhikulakalakekaaraavaramyaa vanaantaah

sukhinamasukhinam vaa sarvamutkanthayanti || 91 ||

Am Himmel sich türmende Regenwolken, der Erde entsprießende Schößlinge,

Jasmin- und Prunkwindenaromen führende Winde,

das Waldesinnere widerhallend von ergreifenden Rufen ganzer Pfauenschwärme -

einen jeden beseelen sie, sei er ein Glücklicher oder Glückloser.

उपरि घनं घनपटलं तिर्यग्गिरयोऽपि नर्तितमयूराः।

क्षितिरपि कन्दलधवला दृष्टिं पथिकः क्व पातयति ॥ ९२ ॥

upari ghanam ghanapatalam tiryaggirayo’pi nartitamayuuraah|

kshitirapi kandaladhavalaa drshtim pathikah kva paatayati || 92 ||

Über eine dichte Wolkendecke, an Felshängen tanzende Pfauen, eine Erde auch

unter weißem Blütenkleid – wohin schweift des Reisenden Blick?

इतो विद्युद्वल्ली विलसितमितः केतकितरोः

स्फुरद्गन्धः प्रोद्यज्जलदनिनदस्फूर्जितमितः ।

इतः केकीक्रीडाकलकलरवैः पक्ष्मलदृशां

कथं यास्यन्त्येते विरहदिवसाः सम्भृतरसाः ॥ ९३ ॥

ito vidyudvallii vilasitamitah ketakitaroh

sphuradgandhah prodyajjaladaninadasphuurjitamitah |

itah kekiikriidaakalakalaravaih pakshmaladrshaam

katham yaasyantyete virahadivasaah sambhrtarasaah || 93 ||

Hier zuckende Wolkenblitze, dort des Ketakibaumes explodierender Duft,

hier ein Donnerschlag aus Wolkentürmen, dort balzender Pfauen lärmender Lockruf -

Wie sollten in Tagen der Trennung voll im Saft stehende Frauen, die all das unter verlängerten Augenwimpern hervor betrachten, noch weiterziehen können?

असूचीसंचारे तमसि नभसि प्रौढजलद

ध्वनिप्राज्ञंमन्ये पतति पृष्टतानां च निचये ।

इदं सौदामन्याः कनककमनीयं विलसितं

मुदं च म्लानिं च प्रथयति पथि स्वैरसुदृशाम् ॥ ९४ ॥

asuuciisamcaare tamasi nabhasi praudhajalada

dhvanipraajnammanye patati prshtataanaam ca nicaye |

idam saudaamanyaah kanakakamaniiyam vilasitam

mudam ca mlaanim ca prathayati pathi svairasudrshaam || 94 ||

Beim Gang durch tiefste Finsternis im Herbst, vom Donner aus dichten Regenwolken eigentlich aufgeweckt, stolpert sie im Schauer aus sehnlich erwarteten Tropfen.

Lieblichen Goldglanz von Blitzen bestrahlt, Euphorie und Traurigkeit hält der Pfad bereit, den Frauen mit scharfen Augen vorsichtig betreten.

आसारेण न हर्म्यतः प्रियतमैर्यातुं बहिश्शक्यते

शीतोत्कम्पनिमित्तमायतदृशा गाढं समालिङ्ग्यते ।

जाताः शीकरशीतलाश्च मरुतो रत्यन्तखेदच्छिदो

धन्यानां बत दुर्दिनं सुदिनतां याति प्रियासङ्गमे ॥ ९५ ॥

aasaarena na harmyatah priyatamairyaatum bahishshakyate

shiitotkampanimittamaayatadrshaa gaadham samaalingyate |

jaataah shiikarashiitalaashca maruto ratyantakhedacchido

dhanyaanaam bata durdinam sudinataam yaati priyaasangame || 95 ||

Von Freundinnen umringt kann einer sein Haus nicht verlassen und wird

von weiblichen Wesen mit weiten Augen sobald ihn fröstelt fest umarmt.

Nasser, eiskalter, jeder Lust ein Ende bereitender Wind ist aufgekommen – an schweren Tagen wie diesem ist recht glücklich und gesund, wer in die Arme der Liebsten flieht.

अर्धं सुप्त्वा निशायाः सरभससुरतायासखिन्नश्लथाङ्गः

प्रोद्भूतासह्यतृष्णो मधुमदनिरतो हर्म्यपृष्ठे विविक्ते ।

सम्भोगक्लान्तकान्ताशिथिलभुजलतावर्जितं कर्करीतो

ज्योत्स्नाभिन्नाच्छधारं पिबति न सलिलं शारदं मन्दपुण्यः ॥ ९६ ॥

ardham suptvaa nishaayaah sarabhasasurataayaasakhinnashlathaangah

prodbhuutaasahyatrshno madhumadanirato harmyaprshthe vivikte |

sambhogaklaantakaantaashithilabhujalataavarjitam karkariito

jyotsnaabhinnaacchadhaaram pibati na salilam shaaradam mandapunyah || 96 ||

Nach halb durchschlafner Nacht, von heftigem Lustwerk matt, mit schlaffen Gliedern

aufgestanden um quälenden Durst mit Schlucken Weines zu stillen, allein auf dem Flachdach, auch der zitternde, schlanke Arm der vom Liebesspiel erschöpften Buhlin

hält kein Wasserschälchen, sodass, wer keinen im Mondschein gemischten, klaren Strahl herbstlichen Wassers zu trinken bekam, nur schleppend gesegnet ward.

हेमन्ते दधिदुग्धसर्पिरशना मञ्जिष्ठवासोभृतः

काश्मीरद्रवसान्द्रदिग्धवपुषः छिन्ना विचित्रैरतैः ।

वृत्तोरुस्तनकामिनीजनकृताश्लेषा गृहाभ्यन्तरे

ताम्बूलीदलपूगपूरितमुखा धन्याः सुखं शेरते ॥ ९७ ॥

hemante dadhidugdhasarpirshanaa manjishthavaasobhrtah

kaashmiiradravasaandradigdhavapushah chinnaa vicitrairataih |

vrttorustanakaaminiijanakrtaashleshaa grhaabhyantare

taambuuliidalapuugapuuritamukhaa dhanyaah sukham sherate || 97 ||

Wer im Winter Milch, Sahne, Butterschmalz zu essen, warme Gewänder zu tragen,

einen von Saffransalbe geschmeidigen, nach all den Liebesfreuden matten Körper hat

und im Innern eines Hauses vollbusiges, dralles Weibervolk umarmen kann,

den Mund mit Betelnuss und –blättern voll, ist reich und sonnt sich im Glück.

प्रोद्यत्प्रौढप्रियङ्गुद्युतिभृतिविकसत्कुन्दमाद्यद्द्विरेफे

काले प्रालेयवातप्रचलविलसितोदारमन्दारधाम्नि ।

येषां नो कण्ठलग्ना क्षणमपि तुहिनक्षोददक्षा मृगाक्षी

तेषामायामयामा यमसदनसमा यामिनी याति यूनाम् ॥ ९८ ॥

prodyatpraudhapriyangudyutibhrtivikasatkundamaadyaddvirephe

kaale praaleyavaatapracalavilasitodaaramandaaradhaamni |

yeshaam no kanthalagnaa kshanamapi tuhinakshodadakshaa mrgaakshii

teshaamaayaamayaamaa yamasadanasamaa yaaminii yaati yuunaam || 98 ||

Zu einer Zeit, da wilde Bienen im Duft erblühter reifer Oleander sich an Jasminpollen berauschen, da frostige Winde spielerisch an edlen Korallenbäumen rütteln, senkt Yamas Nacht sich über die Jungen, denen in keinem Haus zu keinem Moment Gazellenäugige um den Hals fallen, die wissen, wie sie Erfrierende auftauen,

eine Nacht, so qualvoll wie im Totenreich.

चुम्बन्तो गण्डभित्तीरलकवतिमुखे सीत्कृतान्यादधानाः

वक्षस्सूत्कञ्चुकेषु स्तनभरपुलकोद्भेदमापादयन्तः ।

ऊरूनाकम्पयन्तः पृथुजघनतडात्स्रंसयन्तोंऽशुकानि

व्यक्तं कान्ताजनानां विटचरितभृतः शैशिरा वान्ति वाताः ॥ ९९ ॥

cumbanto gandabhittiiralakavatimukhe siitkrtaanyaadadhaanaah

vakshassuutkancukeshu stanabharapulakodbhedamaapaadayantah |

uuruunaakampayantah prthujaghanatadaatsramsayantom’shukaani

vyaktam kaantaajanaanaam vitacaritabhrtah shaishiraa vaanti vaataah || 99 ||

Wangen liebkost es, streicht Haarlocken aus dem Gesicht, lässt Luft durch Schneidezähne einziehen, besorgt, dass auf entblößten Brüsten die Härchen sich aufrichten, lässt Schenkel erzittern, schlägt gegen ausladende Hüften, bis das letzte Gewand herabhängt -

So kommt es den geliebten Frauenvölkern offensichtlich vor, wenn eines stürmischen Liebhabers Gebaren übernehmende winterliche Winde wehen.

केशानाकुलयन् दृशो मुकुलयन् वासो बलादाक्षिप

न्नातन्वन्पुलकोद्गमम् प्रकटयन्नङ्गेषु कम्पं शनैः ।

वारं वारमुदारसीत्कृतकृतो दन्तच्छदान् पीडयन्

प्रायः शैशिर एष सम्प्रति मरुत्कान्तासु कान्तायते ॥ १०० ॥

keshaanaakulayan drsho mukulayan vaaso balaadaakshipa

nnaatanvanpulakodgamam prakatayannangeshu kampam shanaih |

vaaram vaaramudaarasiitkrtakrto dantacchadaan piidayan

praayah shaishira esha samprati marutkaantaasu kaantaayate || 100 ||

Indem er Frisuren zerstört, Augen blinzeln läßt, Kleider gewaltsam herabreißt,

Härchen aufrichtet, in den Gliedern allmählich ein Zittern auslöst,

ein ums andere Mal Luft durch Schneidezähne einziehen läßt, während er in die sie bedeckenden Lippen beißt – ist der eisige Winterwind jetzt ganz wie ein Geliebter zu seinen Geliebten.